Promptสั้นบังคับให้โมเดลเดาทุกอย่างPromptยาวฝังบรรทัดเดียวที่สำคัญพื้นกลาง—หกหรือเจ็ดประโยคที่บอกมุมมองฉากและความรู้สึก—คือที่ที่งานสร้างเลิกฟังเหมือนเพลงพื้นหลังและเริ่มแบกน้ำหนัก
ยึดมุมมองไว้ก่อน
ก่อนเครื่องดนตรีก่อนTempoบอกใครกำลังร้องและร้องให้ใคร"พ่อแม่มือใหม่ตอนตีสามคุยกับลูกที่กำลังหลับ"ให้เครื่องสร้างเนื้อร้องท่าทางที่จะลงไปอยู่"Indieอะคูสติกอบอุ่น"ให้พื้นผิวแต่ไม่มีจุดมุ่งพื้นผิวจะตามท่าทางมาเองเมื่อท่าทางมีอยู่
แล้วค่อยวางฉาก
ภาพเดียว—เคาน์เตอร์ครัวหน้าต่างรถไฟทางเดินลานจอดรถโรงแรม—ดึงMoodทั่วไปให้กลายเป็นเฉพาะเจาะจงคุณไม่ต้องอธิบายฉากแค่ส่งให้โมเดลโมเดลจะเติมมุมในแบบที่คุณคงคิดไม่ถึงและนั่นคือส่วนที่ทำให้ผลลัพธ์รู้สึกว่าถูกค้นพบมากกว่าถูกสั่ง
เก็บโน้ตเรื่องโปรดักชันไว้ท้ายสุด
GenreTempoและเครื่องดนตรีอยู่ท้ายPromptหลังโมเดลรู้แล้วว่าเพลงเกี่ยวกับอะไรถ้าคุณนำด้วย"120 BPMเบสแตกเสียงร้องผู้หญิง"ชั้นเนื้อร้องไม่มีที่ให้งอกออกมานำด้วยฉากและท่าทางแล้วโน้ตโปรดักชันจะลับคมสิ่งที่อยู่แล้วแทนที่จะมาแทน
เทมเพลตเริ่มต้น
[ใคร]คนหนึ่งบน[ที่ไหน]กำลังคิดเรื่อง[อะไร]Chorusพลิกเมื่อพวกเขาตระหนักว่า[หักมุม]Moodคือ[คำคุณศัพท์สองคำ]Production:[Genre][Tempo][รายละเอียดโปรดักชันหนึ่งอย่าง]
นี่ไม่ใช่สูตรที่จะคัดลอกตามเป๊ะ—มันคือChecklistสำหรับการตัดสินใจห้าข้อที่ต้องอยู่ในPromptก่อนโมเดลจะทำงานของมันได้ข้ามข้อใดข้อหนึ่งและผลลัพธ์จะรู้สึกไม่เพียงพอในแบบที่ไม่มีจำนวนการสร้างซ้ำใดแก้ได้