Een korte prompt vraagt het model om alles te raden. Een lange prompt begraaft de enige regel die ertoe deed. De middenweg — zes of zeven zinnen die een perspectief, een scène en een gevoel benoemen — is waar de generaties stoppen met klinken als achtergrondmuziek en beginnen gewicht te dragen.
Veranker eerst het perspectief
Vóór instrumenten, vóór tempo, benoem wie er zingt en tegen wie. "Een kersverse ouder om 3 uur 's nachts pratend tegen een slapende baby" geeft de songtekstgenerator een houding om in te vallen; "warme akoestische indie" geeft het een textuur maar geen doel. De textuur volgt op de houding zodra de houding bestaat.
Plaats dan een scène
Eén enkel beeld — keukenblad, treinraam, gang, hotelparkeerplaats — trekt een generieke sfeer in een specifieke. Je hoeft de scène niet uit te leggen; geef er gewoon een. Het model zal de hoeken invullen op manieren waar je zelf niet aan gedacht zou hebben, en dat is het stuk dat het resultaat gevonden in plaats van besteld doet aanvoelen.
Bewaar de productienotities voor het laatst
Genre, tempo en instrumentatie horen aan het einde van de prompt, nadat het model al weet waar het nummer over gaat. Als je begint met "120 BPM, vervormde bas, vrouwelijke zang," heeft de songtekstlaag nergens om vanuit te groeien. Begin met de scène en houding, en de productienotities scherpen wat er al is in plaats van het te vervangen.
Een starttemplate
Een [WIE] op [WAAR], denkend aan [WAT]. Het refrein keert wanneer ze beseffen [TWIST]. Sfeer is [TWEE BIJVOEGLIJKE NAAMWOORDEN]. Productie: [GENRE], [TEMPO], [ÉÉN PRODUCTIEDETAIL].
Dit is geen formule om woordelijk te kopiëren — het is een checklist voor de vijf beslissingen die in de prompt moeten zitten voordat het model zijn werk kan doen. Sla er één over en het resultaat voelt onderbepaald aan op een manier die geen hoeveelheid regeneratie kan oplossen.